Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2005

(Δύο ποστάκια που αξίζουν)

Για τις μεινοτικές γλώσσες της Ελλάδας.
Για την ελληνική πεζογραφία.

GatheRate

4 σχόλια:

  1. Το 'χει η μοίρα των ποστ με παραπομπές, σπάνια να σχολιάζονται. Στέκονται έτσι και κοιτάνε, σαν αποτυχημένα, τα κακόμοιρα ποστάκια.

    Τα καημένα τα ποστάκια

    Κρύο βαρύ, χειμώνας όξω,
    τρέμουν οι φωτιές στα τζάκια,
    τώρα ποιος τα συλλογιέται
    τα καημένα τα ποστάκια!

    Τα ποστάκια είναι στα δένδρα,
    τα ποστάκια είναι στα δάση,
    τα ποστάκια θα τα πάρει
    ο βοριάς που θα περάσει,

    η βροχή και το χαλάζι
    κι ο βοριάς που θα περάσει,
    και το χιόνι που το παίρνουν
    στις αυλές με το φαράσι...

    Κι αν η νύχτα είναι μεγάλη,
    κι έρχεται γιομάτη τρόμους,
    κι αν ο θάνατος απόψε,
    φέρνει γύρα μες τους δρόμους,

    κι αν η παγωνιά θερίζει
    κι είναι δίχως ρουχαλάκια,
    δε βαριέσαι, ποιος θυμάται
    τα καημένα τα ποστάκια...

    Στα παιδάκια είναι τα χάδια,
    στα παιδάκια τα φιλάκια,
    τώρα ποιος τα συλλογιέται
    τα καημένα τα ποστάκια!

    Κι όταν γίνει, πάλι, βράδυ
    κι όλοι πάνε να πλαγιάσουν,
    να χωθούν μες τα κρεβάτια,
    μην τυχόν και ξεπαγιάσουν,

    τα ποστάκια τα καημένα,
    τα ποστάκια, τώρα, πέρα
    θα χαθούν χωρίς ελπίδα
    να φανούν την άλλη μέρα...
    ----
    Ναπολέων Λαπαθιώτης

    Τι μαλακίες κάνω Θεέ μου, νυχτιάτικα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κα-τα-πληκτικό!

    Μπορώ να το αναδημοσιεύσω ("επάνω");

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. (συγγνώμη, τρεις ώρες μετά, γελάω ακόμη.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Παρακαλώ, παρακαλώ! Τιμή μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή