Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2006

Σραοσικό δράμα

ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ (από τα παρασκήνια): Όταν ήμουν παιδί (είχα βρει ένα σκύλο).

[Exit.]

SRAOSHA: Πάμε πάλι.

[Exit. Re-enter]

Όταν ήμουν φέρελπις νέος βρέθηκα στο Έσσεξ. Το Έσσεξ είναι αυτό με το οποίο έπλεναν οι δύσκολες στον καιρό μου. Έκτοτε, είναι γραμμένο στα άστρα να με κυνηγάει.

Όταν πρωτοείδα το χλοερό κάμπους του Έσσεξ, εκ Λονδίνου ορμώμενος μετά δυνάμεως και δόξης πολλής (λέμε τώρα), αναγούλιασα. "Τι στο διάλα είναι δω;", είπα. Γκέτο ήταν. Όταν πολλά πολλά χρόνια αργότερα πρωτοπάτησα το πόδι μου στο αεροδρόμιο της Λάρνακας έμπηξα τα κλάματα.

ΧΟΡΟΣ
(κορυφαία: Λαίδη Άντζυ)
Και στις δύο περιπτώσεις
(που δεν ήσαντε συμπτώσεις)
οι πρώτες σου οι εντυπώσεις
-- όπως και να το διατυπώσεις --
ήντουσαν ορθές.

SRAOSHA: Πέρασα έξι χρόνια πίκρα(ς) στο Έσσεξ. Στο Έσσεξ είχε τότε επι συνόλου 5000 φοιτητών 1200 Έλληνες και Ελληνοκύπριους. Η πολυάριθμη αυτή ολοζώντανη μικρο-ομογένεια αναπαρήγε άψογα τις πολεμικές και άλλες αρετές των Ελλήνων, ήτοι:

[Καπνοί. Ήχοι βόθρου. Φωτιές. Θειαφίλα.]
Ψωνάρα και καβάλημα (γίγνονται παίδες δύο).

[Καπνοί. Ήχοι βόθρου. Φωτιές. Θειαφίλα.]
Πελώρια κουτοπονηριά -- "μαλάκες που 'ν' οι Άγγλοι".

[Καπνοί. Ήχοι βόθρου. Φωτιές. Θειαφίλα.]
Αναίτιες διχόνοιες, μικρόνοη φιλαρχία.

[Καπνοί. Ήχοι βόθρου. Φωτιές. Θειαφίλα.]
Αγένεια, σπουδαιοφάνεια -- "εγώ τα ξέρω όλα"

Ατέλειωτη ακολουθία περιστατικών, η ζωοπανήγυρη της ταπιρίλας, με πρωτοπαλλήκαρα κάτι επονείδιστα βρωμόπαιδα που πούλαγαν μυαλό και αρχίδια. Είδα, λόγου χάρη, ευγενέστατο παλαιστίνιο σε στάση λεωφορείου να υφίσταται δύο μαλακομπουκώματα με μπουφανάκια Toggs Unlimited (ναι, για τέτοιες εποχές μιλάμε) επί τριανταπέντε λεπτά (καλύτερα να περιμένεις καύσωνα στην αγγλική επαρχία παρά λεωφορείο), να τον βάζουνε να επαναλαμβάνει στοιχειώδεις προστυχουλιές στα ελληνικά, π.χ. Είμαι μαλάκας, τον παίρνω, η μάνα μου... κτλ., νομίζοντας τα ζαγάρια πως ο άνθρωπος δεν καταλάβαινε τι γινόταν (αρκεί να τον κοιτούσανε στα μάτια, πλην όμως ήσαν Έλληνες). Και γελούσαν. Από πού βγήκαν; Σήμερα πρέπει να είναι στελεχάρες πια, με σπουδές στην Αγγλία.

Απέφευγα λοιπόν τους Έλληνες σαν το χτικιό αυτοπροσώπως. Έτσι πέρασα έξι χρόνια στο Έσσεξ. Και πέρασα καλά, σε σχέση με πώς θα τα πέρναγα αλλιώς (δηλαδή μαζί τους).

ΧΟΡΟΣ
(κορυφαία: Λαίδη Άντζυ)
Bleu, bleu
l'amour est bleu.
Τι θες να πεις τώρα κι εσύ
αυτιά μου καθοδηγητή,
Σραόσα, που όλα τα ακούς
φορώντας επαφής φακούς
μαύρους κι άραχλους;

SRAOSHA: Εννοώ τα εξής (ακολουθεί λίστα, κατά την προσφιλή μου μέθοδο):

  1. Στην μπλογκοκοινωνία έχουμε συμπύκνωση των εθνικών ελαττωμάτων μας (βλέπε άνωθι, βαριέμαι να επαναλαμβάνω τα ειδικά εφέ). Εννοώ πως υπάρχουν μασκοφόρα ζουλάπια που θεωρούνε σκόπιμο να μπινελικώνουνε την Ψιλικατζού. Γιατί; Γιατί είναι Έλληνες. Και, φυσικά, γιατί μπορούν. Επίσης, προς όσους θάβετε τον Νίκο Δήμου. Αγαπημένα μου παιδιά, όταν ο Δήμου έλεγε μερικά δυσάρεστα πλην, κανονικά, αυτονόητα πραγματάκια, οι περισσότεροι από εσάς στρογγυλοκαθόσασταν στις ωοθήκες της μάνας σας. Ο άνθρωπος έγινε διάσημος για τις απόψεις του, ούτε για τις γάτες του, ούτε για τις φωτογραφίες του, ούτε καν για τις διαφημίσεις του (τουλάχιστον ως "Νίκος Δήμου"). Έχει ένα μπλογκ. Δεν είναι φυσικό το κάθε Ελληνόπουλο, που διψάει για το παλκοσένικο, να θέλει να δει τις σκέψεις του σχολιασμένες από έναν τέτοιο άνθρωπο; Φταίει ο Δήμου που κάθεται και ασχολείται μαζί τους; Είναι θέμα γνώμης. Όμως, ακριβώς το πώς και πόσο (δηλ. λίγο μίζερα, λίγο ζηλόφθονα και πολύ άκομψα) ασχολείται ο μπλογκόκοσμος με το μπλογκ ενός ανθρώπου άνω των 65 με τα 526 σχόλια ανά ποστ δίνει το μέτρο της κοινωνικής ψυχοπαθολογίας μας. Σημαίνει αυτό πως συμφωνώ με αυτά που γράφει ο Δήμου (ο Τσαγκαρουσιάνος, ο Αντώναρος, ο Πρετεντέρης, η Τριανταφύλλου, ο Γεωργελές, ο Τάλως); Ε, όχι (πάντα). Που μας φέρνει στο βου.
  2. Δε μ' αρέσει το μπλογκ του Χοιροβοσκού, συνήθως διαφωνώ μαζί του και δεν το πολυδιαβάζω. Γι' αυτό δε θα το βρείτε εδώ αριστερά, επειδή ό,τι βλέπετε εδώ αριστερά συνήθως το συνιστούμε ολόψυχα -- ό,τι δε βλέπετε είτε συνήθως το συνιστούμε απλώς, είτε δεν το συνιστουμε καθόλου. Ωστόσο, εκτιμιόμαστε τόσο πολύ με τον Χοιροβοσκό ώστε να ανταλλάσουμε 2-3 μηνύματα την ημέρα. Θα συμφωνήσω δηλαδή μαζί του πως πάνω από τις απόψεις είναι οι άνθρωποι. Επίσης θα συμφωνήσω πως πρέπει να αφήσουμε τον καθένα να κάνει το κομμάτι του. Αν δε μας αρέσει, ας μην το διαβάζουμε. Ασιχτίρι πια, αρκετό odium theologicum έχει αυτός ο κόσμος.
  3. Ωραίο ποστάκι του Τάλω το πρόσφατο.
  4. Θα ακολουθήσω καθυστερημένα τη συμβουλή του Γ. Στρατή (βλέπε αριστερά), μεταφρασμένη στην τοπική μου διάλεκτο: Άμα μου έρχεται όρεξη να το ρίξω στο μεταμπλόγκινγκ, κλείνω τον υπολογιστή.

GatheRate

14 σχόλια:

  1. Επειδή έχω ζήσει κι εγώ στην Αγγλία, κι επειδή όσα γράφεις και πάνω και κάτω με εκφράζουν κι εμένα, έχω να συνυπογράψω και για το Δήμου και για το Χοιροβοσκό και για το "ολόψυχο" των links και για την αγένεια και για τους Άγγλους και για τους καπνούς και για τη θειαφίλα.

    (Έστω κι αν δεν είναι ιδιαίτερα τιμητικό να συμφωνεί μαζί σου κάποιος που θεωρείς πως είναι "φιλόσοφος του κώλου" και οιονεί κακοποιός) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επειδή εγώ είμαι στα σίγουρα φιλόσοφος του κώλου (ο αποπάνω είναι χειρότερος βέβαια), θα καρασυμφωνήσω.
    Και άμα σου έρχεται όρεξη για μεταμπλόγκινγκ ΠΟΤΕ να μην κλείνεις τον υπολογιστή. Στέλνε κάνα mail και θα τα χώνω εγώ.
    Ούτως ή άλλως τ' ακούω που τ' ακούω...

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ θα σχολιάσω τη φόρμα του έργου.Είναι απλά άψογο.
    Δεν ξέρω αν μαντεύω σωστά, αλλά εκεί που βγαίνει η Αντζελα ως κορυφαία, μήπως- πέραν του πρώτου επιπέδου όπου έχουμε φυσικά την αρχαία τραγωδία- υπάρχει και δέυτερο με αναφορές σε Δαλιανίδη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Costantina, και ο Διογένης ήταν ο φιλόσοφος της Όρθιας Μαλακίας, μα για κάποιους ήταν σπουδαίος. Το τι θεωρεί κανείς ποταπό και τι εξαιρετικό, μάλλον είναι θέμα αντίληψης.

    Αν κάθε φορά που έβρισκα κάτι που θεωρώ γελοίο το γνωστοποιούσα, θα είχα τσακωθεί -αναίτια και χωρίς δικό μου σκοπό- με το μισό κόσμο. Οι άνθρωποι συχνά δε διαχωρίζουν τη διαφορετικότητα αντίληψης από την αντιπάθεια. Για αυτό το λόγο μου άρεσε πολύ αυτό που διάβασα εδώ, σε ένα blog το οποίο βρίσκω ενίοτε ενδιαφέρον και άλλοτε επιτηδευμένο, το να τοποθετείται πριν από την ατομική κρίση η εκτίμηση και η ανεκτικότητα (έστω κι αν συμπίπτει με την υποκειμενική δυσαρέσκεια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύς κόσμος τελικά απέφευγε τους Έλληνες (ελληνοκύπριοι included- τα ίδια συμπτώματα είχαν).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @alberich: πάντα σωστό κι οξυδερκύ σας βρίσκω. Η Άντζυ πρέπει να φοράει απαραιτήτως τουαλέτα με λαμέ πούλιες, γκρενά-πορφυρές κατά προτίμηση, πάνω σ' ένα θέμα της Ρένας Βλαχοπούλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Lefty, ρε συ πλάκα έκανα!!!! Αφού το ξέρεις πόσο σε πάω. :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δε μ' αρέσει το μπλογκ του Χοιροβοσκού….
    [Καπνοί. Ήχοι βόθρου. Γουρουνίλα. Φωτιές. Θειαφίλα.Σούβλες με Σραόσες που σιγοψήνονται, από μακριά αναδύεται η φιγούρα του Χοιροβοσκού, με γλυκερό οργανωσιακό βλέμμα, μακριά άσπρα γένεια και ρόμπα άσπρη Παλαιστινιακού τύπου ραμμένη στον Λαγκερφελντ ]
    Tι είπες ρέ &^%#$%@# Σραόσα;;;
    Tήν κατάρα μου νάχεις.
    Που να μη λιώσουν τα κοκκαλά σου στον αιώνα τον άπαντα.
    Ουστ!
    Γύφτο!

    odium theologicum… τέτοια κουλτουριαρέικα να μην έγραφες.
    Γράψε σκέτα odium.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "οξυδερκύ" -- ωραίος!

    Χοιροβοσκέ, θα σε αναθεματίσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Costantina, κι εγώ σας πάω. Και το Χοιροβοσκό πάω, παρ όλο που καμιά φορά παρα-λογίζεται.

    Και τον άλλο με το Πολύ Ψαγμένο Ζωροάστρ ψευδώνυμο πάω, κι ας με αγνοεί επιδεικτικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σου έστειλα αμέσως ιμέιλ, μπρε τζανουμ, στο rome.com.

    Άντε, όλα στο πιάτο τα θέλει η νεολαία, πια...

    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ψωνάρα και καβάλημα (γίγνονται παίδες δύο).
    Πελώρια κουτοπονηριά -- "μαλάκες που 'ν' οι Άγγλοι.
    Αναίτιες διχόνοιες, μικρόνοη φιλαρχία.
    Αγένεια, σπουδαιοφάνεια -- "εγώ τα ξέρω όλα"

    Άψογοι δεκαπεντασύλλαβοι. Μήπως είσαι φαν του Καισάριου Δαπόντε;

    Στέλιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. It costs nothing to say anything, my dear Sraosha. Οπότε, δεν παραξενεύομαι που μπινελικώνουν, όπως λες, κατά πάσα πιθανότητα μετά θα κάνουν και hi-five, "πω μαλάκα, τί είπαμε".

    Διάβολε, μόνο εγώ συναναστρεφόμουν Έλληνες εν Βρετανία, λοιπόν; Δανείζομαι τα θειάφια του Σραόσα και καμώνομαι κι εγώ το δικηγόρο του για να θέσω τη ρητορική ερώτηση γιατί οι συν-ευρωπαίοι που συναντούσα είχαν τη μανία να μου ζητούν εξηγήσεις για τα στραβά της Greece. Τελευταία φορά που κοίταξα δεν ενσάρκωνα εγώ τη χώρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εμένα κανένας Ευρωπαίος δεν μου μίλησε για τα στραβά του Greece (ή του Cyprus). Μερικοί δεν ήξεραν κάν που ήταν το Cyprus και με έβλεπαν σαν εξωτική ιθαγενή. Are you Puertorican? Ναι αμέ, ότι πεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή