Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Ποίηση

Κοιτούσα τον ωραίο ήλιο να φωτίζει το τοπίο, τα γυμνά δέντρα που μου θύμιζαν αγγεία που διακλαδίζονται, τα αγγεία της καρδιάς, μύριζα το νοτισμένο χώμα και ο κρύος πρωινός αέρας αντικαθιστούσε ακόμα και τον καλύτερο καφέ. Δεν είμαι καλύτερος από εκείνους που περιμένουνε να ζήσουν τις 2 βδομάδες του καλοκαιριού σε κάποιο μικρό νησί, στην παραλία που αγαπούνε, στο ουζερί που πάνε οι ντόπιοι και βλέπει τη θάλασσα από ψηλά. Κι εγώ τον σύντομο χειμώνα απαντέχω, τη ζεστασιά του σπιτιού, τα ρούχα που αγκαλιάζουν, τις ορατές ανάσες που εξαχνώνονται, τα βρεγμένα πεζοδρόμια που άξαφνα καθρεφτίζουν έναν μεταλλικό ουρανό.

Όχι ότι δεν έχω ζήσει καλοκαιρινά θαύματα, είπαμε: τα θαύματα, κινητές εορτές κι απρόβλεπτες, πέφτουνε πάντα καλοκαίρι. Θυμάμαι την Αστυπάλαια το 2009, που όταν γίνω γέρος και σεφέρης (όπως αρέσκεται να με σκυλοβρίζει ένας καλός φίλος, και ξέρει τι θα του ευχηθώ και να μη γελάει) θα ξέρω ότι εκείνες οι θεοτικές πέντε μέρες (μόνο πέντε ήταν; δε θυμαμαι) στην Αστυπάλαια ήταν η μαγευτική εισαγωγή σε ένα νέο έργο στη ζωή μου (ναι, αν το "εισαγωγή" θυμίζει όπερα είναι επειδή, ε, εντάξει, συνεννοηθήκαμε). Και δεν είναι μόνο η Αστυπάλαια, τα έχω ξαναπεί, δε δίνω το λινκ γιατί έχω φίλους (τρεις τον αριθμό) που ψάχνουν ευκαιρία να με ξεχέσουν κάθε φορά που θα θυμηθούνε την ύπαρξή του εν λόγω ποστ. "Νησιωτικά συμπλέγματα" λέγεται -- χοχό.

Όμως εμένα οι καλοκαιρινές στιγμές μου είναι τον χειμώνα. Τον χειμώνα που μου λείπει τόσο πολύ εδώ και δέκα χρόνια.

Ίσως τελικά η ποίηση που ψάχνουμε στο καλοκαίρι και η ποίηση που ψάχνω στον χειμώνα να είναι η ίδια, κάποιου είδους άνοιγμα ταυτόχρονα με μιας μορφής αγκαλιά. Άφημα ίσως.

GatheRate

8 σχόλια:

  1. ε, απόλαυσε αυτό το χειμώνα λοιπόν. φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επέστρεφε

    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
    αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
    όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
    κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
    κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)

    --------------------------------

    (με αφορμή ένα σχόλιο στου κκμοίρη, κι επειδή το σημερινό εδώ μου φάνηκε συναφές ως προς το περιεχόμενο/νόημα/ευχή και του ποιήματος και εκείνου του σχολίου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η πρώτη μου αντίδραση διαβάζοντας,ήταν σχεδόν ενστικτώδης, αυτή η συστολή της παγωμάρας και του κρύου. Θυμήθηκα που στην Ολλανδία όταν ήμουν,το πρώτο που μου έλειψε ήταν η μυρωδιά.Εκεί που εσύ βλέπεις ρούχα που αγκαλιάζουν, εγώ νιώθω ρούχα που βαραίνουν,δέρμα να πνίγεται, νοσταλγώ ήδη την ξυπολυσιά, που το πέλμα έχει επαφή με το έδαφος, που ο αέρας είναι ένα με το δέρμα. De goustibus και όχι μόνο, πα'να πει άλλες ανάγκες, άλλη αίσθηση παραδομού,άλλο βλέμμα, άλλη οπτική γωνία. Διαισθάνομαι και κάτι άλλο όμως που μου αρέσει και συνήθως σε αυτές τις κουβέντες πάει στα ψιλά. Το αυτονόητο που όλα είναι μπροστά μας, κάτω από τη μύτη μας πολλές φορές, απλά επιλέγουμε κάθε φορά τί θα δούμε και πως.Θέλω να πω-ως εκ φύσεως ενθουσιώδης χαρακτήρας και με βαθιά πίστη ότι τα όμορφα αξίζουν πιο πολύ όταν τα μοιράζεσαι (omnia sunt communia τρόπον τινά)- δάνεισέ μου λίγο το βλέμμα σου, πάρε κι εσύ για λίγο το δικό μου. Ωραίες αυτές οι τράμπες, μα που δεν τις κάνουμε συχνά.
    Τελικά έμεινα με την εντύπωση ενός όμορφου κύκλου ανάμεσα στον τίτλο και την τελευταία φράση. Και ίσως η ποίηση να βρίσκεται σε αυτή την γενναία τράμπα, όχι στο κλαδί ούτε την αρμύρα

    S/N

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @xilaren: κάνω ό,τι μπορώ.

    @theorema: εεε, χμμμ, ναι. Για να το λέτε εσείς... :-)

    @S/N: Κι εσείς του καλοκαιριού και της θάλασσας θα είστε... :-) Αλλά μου άρεσε αυτό που πάει στα ψιλά: "δάνεισέ μου λίγο το βλέμμα σου, πάρε κι εσύ για λίγο το δικό μου".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δλδ, η Αστυπάλαια είναι το μέρος που το θαύμα λειτουργεί ακόμα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Baron Cosimo: Εντάξει, γέλασα πολύ. Πάντως, ναι, υπάρχει μια συγκεκριμένη εποχή στην Αστυπάλαια (μεταξύ ερημιάς και πολυκοσμίας) κατά την οποία λειτουργεί το θαύμα :-) Ευτυχώς είναι δυσπρόσιτη και δε μαζεύει κάγκουρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Eλπίζω να μην πέρασε για ειρωνικό το σχόλιο μου! Σεφέρη είδα, νησί είδα, πήγε ο νους μου στο φυσικό! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καμμιά παρεξήγηση: ίσα-ίσα που γέλασα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή