Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Στον Παρθενώνα

Πήγα στην παράσταση 'Παρθενώνας' χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα για το τι θα δω. Τελευταία προτιμώ να μην ξέρω τίποτα εκ των προτέρων, να μου έρχονται όλα καινούργια και, εάν γίνεται, σαν έκπληξη.

Το θέαμα ήτανε μια εμπειρία πυκνής ομορφιάς -- και πολύ πικρής ομορφιάς σε κάποια σημεία. Ο Παρθενώνας ως θέαμα και ακρόαμα βρίσκεται σε διαρκή ασταθή ισορροπία, πότε ταλαντώνεται, στιγμιαία ηρεμεί, ξανά φεύγει προς τα εδώ ή προς τα εκεί, προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Έχει πάντα ένα 'παίζω', όπως λέμε για το ούπα που παραμένει λάσκα.

Ναι, αλλά τι είναι; Δεν είναι θεατρικό αναλόγιο αλλά δεν περαίνει ό,τι βραδυφλεγές κι απροσδιόριστο δρώντων. Δεν είναι χορόδραμα αν και ενίοτε μοιάζει με σκοτεινό κι υπόκωφο μιούζικαλ. Δεν είναι χάπενινγκ αλλά θα χρειαστεί μερικές στιγμές να μαζέψεις τα πόδια αν κάθεσαι στην πρώτη σειρά.

Βγαίνοντας στην επιφάνεια της Κυψέλης, ρώτησα ποιος έγραψε το συγκλονιστικό κείμενο της παράστασης: ήλπιζα να το βρω και να το ξαναδιαβάσω. Έμαθα ότι ήταν συρραφή κειμένων. Γι' αυτό και μόνο θα άξιζε να πάει κανείς.

Και, βεβαίως, ο Παρθενώνας είναι μόνο η αφορμή.

GatheRate

5 σχόλια:

  1. Αυτό το :"Έχει πάντα ένα 'παίζω', όπως λέμε για το ούπα που παραμένει λάσκα" μού κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον και θα πάω να τη δω.

    Καλή χρονιά Sraosa

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι που το περιγράφεις, αλλά και απ' ό,τι καταλαβαίνω από το λινκ, μου θυμίζει τον "Εθνικό ύμνο" του Μαρμαρινού -τη μοναδική ίσως παράσταση που με ικανοποίησε απ' όλες τις πλευρές μια και είμαι σινεφίλ αλλά όχι ακριβώς θεατρόφιλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. στον παρθενώνα πια δεν έχουμε ζωή

    ΑπάντησηΔιαγραφή