Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

Ανταρσία, απελπισία, σκοτάδι και μαγεία.

Ασφαλώς και ελάχιστοι από εμάς, και μάλιστα οι λεγόμενοι 'σοβαροί' άνθρωποι, θα μιλήσουμε για την πορνογραφία. Ποιος άλλωστε θα παραδεχτεί ότι ξέρει κάτι "απ' αυτά". Θα μιλήσουμε ενδεχομένως για την ερωτογραφία, δηλαδή την τέχνη του λόγου της οποίας η θεματική είναι ο έρωτας "των άκρως αισθητών" (πόσο εύστοχα κι ωραία το έθεσε ο πούστης!). Θα μιλήσουμε για την ερωτογραφία είτε γιατί την παράγουμε, είτε γιατί την απολαμβάνουμε και ως δήλωση ότι μετέχουμε ενός πνευματικού πολιτισμού που αντιμάχεται και καταστρατηγεί την πνιγηρή "τρεχάμενη ηθική", μια ηθική που δεν είναι παρά μια παρατρεχάμενη του πιο στεγανού ολοκληρωτισμού και κάθε λογής αυταρχικότητας.

Η πορνογραφία όμως δεν έχει φίλους, έχει μόνο 'χρήστες', λες και είναι πρέζα.

Υπάρχουν σοβαροί λόγοι, βεβαίως, ακόμα κι αν αφήσουμε στην άκρη μπιχεβιοριστικές κορώνες για το τι ανθρώπους διαμορφώνει (...) ή αλλόκοτα κρωξίματα περί εκμετάλλευσης και εξευτελισμού της γυναίκας: δεν ξέρω τι νόημα έχουνε σε μια εποχή που εκατομμύρια άνθρωποι κάθε φύλου, γένους, προσανατολισμού, κατεύθυνσης και όλων των προτιμήσεων εκουσίως αυτοπορνογραφούνται είτε για προσωπική χρήση, είτε για διάδοση, είτε και για εμπορία. Όπως το μάτι του ρεπόρτερ δεν ανήκει πια μόνο στα κανάλια και στις εφημερίδες αλλά και σε όποιον έχει κινητό, έτσι και το μάτι του πορνογράφου ανήκει σε όποιον έχει τα προσιτά μέσα και την καλή διάθεση.

Υπάρχουν όμως σοβαροί λόγοι να έχεις πρόβλημα με την πορνογραφία. Η μεγάλη πλειονότητα του επαγγελματικά φτιαγμένου πορνογραφικού υλικού που κυκλοφορεί μας έρχεται είτε από μια γειτονιά του Λος Άντζελες, είτε από τρεις-τέσσερις ευρωπαίους υπερπαραγωγούς. Υπερφωτισμένα πλάνα, υπερσουλουπωμένες γυναίκες λες και φτιαγμένες από πρωτόγονο πρόγραμμα τρισδιάστατης σχεδίασης, απόλυτη σεναριακή προσκόλληση στο εξής τελετουργικό: στοματικό αλλέ, στοματικό ρετούρ, λούπα: σφυροκόπημα α λα καρτ και αλλαγή στάσης (ν φορές, όπου ν≤4), τέλος στα μούτρα ή εκεί γύρω. Βλέπεις ουλές από τις προσθετικές, βλέμματα λιγωμένα μα ντεκαυλέ, δωμάτια ξενοδοχείων, πισίνες στελεχών και σαλόνια βιλλών, αλλόκοτες ανατομίες (αλογίσιες ψωλές ανεξαιρέτως περιτμημένες, μουνιά σα σχισμές κουμπαρά από τις εγχειρίσεις κτλ.), τανύσματα, διαστολές, διατάσεις, ακούς βρωμόλογα που δεν είναι βρωμόλογα παρά κάπως άνοστα ξόρκια. Και όλα τ' άλλα είναι niche.

Βεβαίως, έτσι πορεύεται ο κόσμος, με συναινέσεις και με μίνιμουμ προγραμματικές συμφωνίες -- για τα υπόλοιπα υπάρχουν, όπως είπαμε, τα niche. Κι εν πάση περιπτώσει, όπως είπα, η εποχή του Ταρατατά, του τσοντοσινεμά, του Πριβέ και της βιντεοκασέτας έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί: ό,τι θέλεις μπορείς να το βρεις. Εγώ λ.χ. τις προάλλες γκουγκλάροντας 'Constance' βρήκα την ομώνυμη θρυλική ταινία της Zentropa (άσε που ήτανε "πορνό για γυναίκες" και μας είχε φάει η περιέργεια). Η ανακάλυψή της είναι αφορμή αυτού του ποστ, αφού η ταινία είχε γίνει θρύλος όταν βγήκε το '98, δεν την έβρισκες πουθενά και τότε οι συνδέσεις μας ήτανε πολύ αργές και τα βίντεο διαρκούσαν γύρω στα 10 με 20 δευτερόλεπτα...

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως ότι η εποχή μας θα πετύχει αυτό που δεν κατάφερε η δεκαετία του '70 ή -- με τον τρόπο της -- η δεκαετία του '20; Ότι δηλαδή θα κάνει την πορνογραφία αποδεκτή;

Δε νομίζω. Ακόμα και αν (όπως μαθαίνω) η νεολαία καταναλώνει υπερπολλαπλάσια πορνογραφία από εμάς, η παρακολούθηση τσόντας και των παραλλαγών της θα παραμείνει μια ιδιωτική δραστηριότητα όπως η άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή μαλακία. Άλλωστε, οι περισσότεροι από εμάς θα προτιμούσαμε να μη μας πιάσουν να παρακολουθούμε τσόντες, εκτός κάποιου ερωτικού παιχνιδιού, επειδή την πορνογραφία την παντρεύεις πολύ δύσκολα και, ακόμα κι αν τα καταφέρεις, ο γάμος είναι σκέτη αποτυχία. Θυμηθείτε επικές πατάτες και παπάντζες της δεκαετίας του '70 και του '80 (π.χ. το The opening of Misty Beethoven, το Dog Walker κι ένα σωρό κουλτουροτσόντες, τις οποίες οι Γάλλοι συνεχίζουνε να βγάζουνε σχεδόν απτόητοι, με αποκορύφωμα το κακόμοιρο το Romance με διευθυντή φωτογραφίας τον μεγάλο Γιώργο Αρβανίτη). Θυμηθείτε επίσης το απεχθές είδος της ιταλικής σεξοκωμωδίας, το οποίο κατέληγε συχνά στο γνωμικό "λάδι, λάδι και τηγανίτα τίποτα". Να μην πω για τα "Μυστήρια του οργα(νι)σμού", κ.ο.κ. Ο γάμος της πορνογραφίας με οτιδήποτε άλλο, όχι μόνο με την τέχνη, δεν μπορεί να δουλέψει γιατί το να βλέπεις τσόντες λέει ξεκάθαρα κάτι σαφές για τις προθέσεις σου, και μάλιστα παρά τη θέλησή σου. Αυτό δεν αρέσει, και καλά κάνει, στους ελεύθερους ανθρώπους: το παραγνωρισμένο και καταστρατηγούμενο δικαίωμα στη σιωπή (θα έπρεπε να) είναι αναφαίρετο.

Ταυτόχρονα, η ύπαρξη και η παραγωγή και η μέθεξη (χάχα) με την πορνογραφία -- και μάλιστα τη μη στουντιάτη-σιλικονάτη, τη μη επαγγελματική -- είναι ανατρεπτική πράξη. Το είπε ο Ηλίας Πετρόπουλος χρόνια πριν. Το συνόψισε κι ο πάλαι Δαβαράκης σε ένα από τα πιο ωραία τραγούδια του Χατζιδάκι:

Μέσ' τον κόσμο χάνομαι
και απ' τα πάθη μου πιάνομαι.
Δίνω σώμα, δίνω φως,
μα πεθαίνω σοφός.

Πορνογραφία σημαίνει ανταρσία,
απελπισία, σκοτάδι και μαγεία.
Πορνογραφία σημαίνει στην ουσία
φωτογραφία σημάδι των καιρών.

Στην ερωτογραφία η ερεθιστικότητα όσων εξιστορούνται ή αναπαρίστανται συμπλέκεται με την αισθητική απόλαυση του τρόπου που εξιστορούνται ή αναπαρίστανται, δημιουργώντας ένα σύνθετο και αμφίρροπο αποτέλεσμα, ένα αποτέλεσμα που 'οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει'. Η πορνογραφία, απεναντίας, είναι απροκάλυπτος διονυσιασμός για το αδηφάγο μάτι, μαγεία για τους κατοπτρικούς νευρώνες, παρηγοριά για το πνεύμα που νοσταλγεί και εκπλήρωση για την ψυχή που πεινάει να δει Liebestraum μπροστά της ολοζώντανο, αφορμή για την πυκνή καύλα ή την απλή λίμπιντο που ψάχνουν υπόθεμα, εικονογράφηση για το ασυνείδητο που εξεγείρεται και πιέζει τεκτονικά προς τα πάνω. Ταυτόχρονα θα παραμένει απροκάλυπτη και μονοσήμαντη και πικρή, απελπισία και σκοτάδι, αφού εν πολλοίς είναι μοναχική, η εξιστόρηση και η απεικόνιση μιας διαυγέστατης απουσίας.

Ανταρσία; Ναι, ανταρσία. Όχι μόνο για το ασυνείδητο αλλά και γιατί υλοποιεί και εικονογραφεί την πολύμορφη και πολύτροπη ηδονή, σαρκώνει ορατά την πρωτεϊκή πραγματικότητα της ανθρώπινης επιθυμίας. Την πολλές φορές ανομολόγητη Καύλα αντρών και γυναικών.

GatheRate

12 σχόλια:

  1. mia diastasi pou den piasate einai i "dimokratikopoiisi" tis tsontas, meso ton diaforon, youporn, redtube, xhamster klp. Nomizo pos einai i pio simantiki exelixi kai exei ferei megalo pligma stis paradosiakes viomixanies tou eidous

    VASILIS

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά. Δεν είναι μόνο ότι σχεδόν όλοι πια έχουμε κάμερες, είναι και ότι υπάρχει πλέον τρόπος διανομής του υλικού, και μάλιστα δωρεάν.

      Διαγραφή
    2. kai oxi mono; o,ti exeis na peis prepei na to peis se 5-6 min at max! poios kathete na dei mia ora tsonta? it's fuckin boring

      VASILIS

      Διαγραφή
    3. Και οι συμβατικές τσόντες από 20λεπτες σκηνές απαρτίζονται συνήθως. Με κάποιου είδους αφηγηματικό κατιμά να τις συνδέει πολλές φορές (έχει γράψει ο Ουμπέρτο Έκο ένα γνωστό ωραίο για τις τσόντες με υπόθεση).

      Διαγραφή
  2. Να προσθέσω κι εγώ κάτι. Βρίσκω πολύ γόνιμο αντικείμενο ανάλυσης τη σύγχρονη ιντερνετική βιομηχανία πορνό. Όσο γιγαντώνεται η από τα κάτω ερασιτεχνική πορνοπαραγωγή άλλο τόσο (όπως επεσήμανε ο Sraosha)ισχυροποιείται ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο πορνογραφίας overproduced, σιλικονούχο, με απαραβίαστες ρουτίνες, σώματα γυμναστηρίου και πλήρη απουσία αληθινής καύλας. Δηλαδή σεξ-άθλημα ή σεξ-videogame. Μοιάζει σαν το σεξ της σύγχρονης ιντερνετικής πορνογραφίας να συντονίζεται με το μέσο, και να γίνεται πλαστικό, αποστασιοποιημένο, κωδικοποιημένο, virtual. Ένα ερώτημα είναι κατά πόσο αυτού του είδους η αναπαράσταση γαλουχεί και την πραγματικότητα και ενδεχομένως υποβάλλει τους τρόπους της και τις φόρμες της στην υπαρκτή σεξουαλικότητα.

    Κ.Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι αυτή η πλαστική τσόντα που ωραία περιγράφετε δημιουργεί λάθος προσδοκίες, ιδίως στην άπειρη πιτσιρικαρία (υπάρχει και έμπειρη πιτσιρικαρία), και μπορεί να γίνει πηγή έντονου άγχους. Χαρακτηριστικό είναι πώς αντιμετωπίζουνε το θέμα τα εκπαιδευτικά σάιτ, π.χ. ο εκπαιδευτικός οδηγός του πολύ καλού Bish.

      Διαγραφή
  3. Εκτός από τον Πάοκ και το σουβλάκι/καλαμάκι αυτό το γ στην αρχή της λέξης πάντα έμπαινε ανάμεσα μας- σωστά θυμίζοντας ποιοί είναι από πάνω και ποιοί από κάτω απ' τ΄αυλάκι. Γκάυλα λέμε. Και γεμίζει ο στόμας μας. 'Οχι καύλα, ωρέ Σρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως πιθανόν μαντεύετε, το 'γκαύλα' μού ακούγεται τελείως αντισέξ. Θυμάμαι φίλο με καταγωγή βορείως της γραμμής Αλμυρού-Αμβρακικού να περιγράφει απλώς κάποιο συγκρότημα έτσι και να ξεκαρδίζομαι.

      Διαγραφή
  4. Μου θυμίσατε τώρα όταν παιδάκι τραγουδούσα "Πορνογραφία σημαίνει συνουσία...," βασισμένο στην κατανόηση του στίχου μόνο απ'την εκτέλεση της Βενετσάνου-κάτι που δεν άλλαξε ούτε στην εφηβική μου ηλικία μιας και τότε ήμουνα πλέον πεπεισμένη για του στίχου το αληθές!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ''Ένα ερώτημα είναι κατά πόσο αυτού του είδους η αναπαράσταση γαλουχεί και την πραγματικότητα και ενδεχομένως υποβάλλει τους τρόπους της και τις φόρμες της στην υπαρκτή σεξουαλικότητα.''

    Γαλουχεί και υποβάλλει. Όποιος, σεξουαλικά ενεργός, με εναλλαγή παρτενέρ, από δεκαπενταετίας και πάνω, μπορεί να εντοπίσει τρανταχτές επιρροές.

    gasireu

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι εδώ μπαίνει σοβαρά το πρόβλημα του αυγού και της κότας. Από πού επηρεάζεται η κοινωνία; Από την πορνογραφία (ας πούμε). Και από πού επηρεάζεται η πορνογραφία; Από την κοινωνία.

      Διαγραφή