Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2016

Θάλασσα κι αλμυρό νερό


Ψηνόταν ο τόπος. Αυτός ο τόπος είτε ψήνεται πασπαλισμένος με σκόνη, είτε βράζει σχεδόν αχνίζοντας από υγρασία.

Στεκόμουν απέναντι από το νερό μέσα στο οποίο δροσίζονταν άλλοι. Ξέρω ότι όταν βλέπετε νερό, θάλασσα ή νερό πισίνας, ζηλεύετε. Ξέρω ότι θέλετε να βουτήξετε οπωσδήποτε. Ακούω πως είναι αλληγορία ή πρόγευση απελευθέρωσης να εμβαπτιστείτε στο νερό, ότι η καταβύθιση είναι γέννα μικρή και ξανανιωμός.

Ακόμα και αν δεν ισχύει τίποτε από όλα αυτά, οι περισσότεροι λιμπίζεστε το νερό. Λαχταράτε να μπείτε μέσα του και να σας περιβάλει. Εγώ πάλι, όχι.

Μου αρέσει να το κοιτάζω, όχι πολύ και όχι πάντοτε. Αλλά δεν το λιμπίζομαι.

Για μένα η θάλασσα δεν είναι μεταφορά για τον έρωτα. Δεν με δροσίζει, βγαίνω από μέσα της κολλώντας αλάτια, σαν παστός μπακαλιάρος ισλανδικός. Μου αρέσει να βουτάω βαθιά και να ακούω την ησυχία του βυθού. Όμως το νερό δεν το ζηλεύω.

Ζηλεύω τον ίδιο τον έρωτα, ακόμα κι αν μόλις έχω συνέλθει από τη μετοργασμική σκοτοδίνη.

Ζηλεύω τη δροσιά του κατωσέντονου το καλοκαίρι και τη θαλπωρή κάτω από το πάπλωμα τον χειμώνα.

Ζηλεύω λίγο τα ποτάμια που τρέχουν, αλλά να πιω από αυτά. Κολύμπησα στον Νέστο μια φορά, έβγαινα καθαρός από μέσα του αλλά δεν θέλω να παλεύω για να μείνω εκεί πού είμαι -- αν πρέπει να βουτήξω, θέλω να ησυχάζω.

Ζηλεύω την ησυχία ενός δωματίου μετά από πεζοπορία στην πόλη.

Ζηλεύω το δάσος.

Η λέξη μου για τον κόσμο είναι δάσος. Και οι πόλεις δάση είναι. Όλα τ' άλλα ερημιές: πέτρες, σκόνη, χώματα, αχανείς εκτάσεις σκεπασμένες με χιλιόμετρα άρμη.

GatheRate

4 σχόλια:

  1. Αδικείς με ευκολία την θάλασσα. Σου προτείνω μεγάλη βουτιά με βαθιά ανάσα σε ΥΦΑΛΟ να γνωρίσεις τα δάση και από την άλλη όψη την υδάτινη που είναι παραμορφωτική από έξω και πιθανόν τρομακτική για κάποιους αλλά τόσο μα τόσο..... Όταν τα δεις σου εγγυώμαι ότι και ο πιο μικρός από τους πολλούς που υπάρχουν μπορεί να ξεπεράσει με άνεση την κάθε "πόλη δάσος" και όσα αναφέρει ο περιπατητής. Άσε που υπάρχουν τόσοι διάσπαρτοι και άγνωστοι σε πολλούς που έτσι και ανακαλύψεις κάποιον, θα είναι σαν να ζεις το στόρυ του Λιούις Κάρολ και ότι αυτό συνεπάγεται όταν η λαγότρυπα σε βγάζει κάπου "φανταστικά". Βούτα στην λαγότρυπα και δεν θα χάσεις!!!
    Μπαρμπαρόσα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. A,ωραία,έλα να πάμε στον γράμμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γεια σου Shraosha, έχω γράψει κι εγώ τη δική μου εκδοχή για τον έρωτα (και/την/στην) θάλασσα εδώ:
    https://spytzo.gr/2016/anichti-akroasi-7-nuxterinoi-kolumvhtes/
    Καλή συνέχεια κατά τας γραφάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή