Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Ιστορίες φρίκης ενός ηττοπαθούς



Θα μπορούσα να είμαι ο διαδηλωτής που έπεσε σε κώμα, θα μπορούσα να είμαι ο ανθρωπάκος που τον έσφαξαν γιατί τόλμησε να κρατάει κάμερα νυχτιάτικα. Έχω υπάρξει και οι δύο, αλλά γλύτωσα τυχαία, λόγω χρονικής συγκυρίας.

Έχετε καταλάβει ότι έτσι νιώθω εδώ και καιρό, αλλά να το πω κιόλας: μου είναι πια αδύνατο να αρθρώσω την παραμικρή κουβέντα για τα κοινά, για την Κατάσταση Ελλάδα. Έχουμε μπει αλλού πια. Κρίμα που δε χαρήκαμε την ευμάρεια και την ασφάλεια όσο τις είχαμε, παρά κλαιγόμασταν και καρδιοπαθούσαμε από το στρες σα γνήσιοι Έλληνες, που λένε.

Η Κατάσταση Ελλάδα, το Κακό -- πείτε το όπως θέλετε-- ξεκίνησε τυπικά στις 5 Μαΐου 2010. Κατά μερικούς γκρινιάρηδες σαν εμένα, κυοφορείται χρόνια. Πλέον όμως ξεπερνάει τη μαγκιά, την ευστροφία, τη μπλαζεδιά και τη διορατικότητά μας.

Θα επιστρέψω μέσα, στο Μέσα και στα μίνιμα. Εγώ που δε με κάψανε, δε με βιτριολίσανε, δε με σφάξανε, δε με σκότωσαν στο ξύλο, δε μ' έχουν να περιφέρομαι σε δημόσια νοσοκομεία άρρωστος, δε με πυροβόλησαν, δε με σκότωσε η αμέλεια του εργοδότη ή βόμβα νιχιλιστική στα σκουπίδια, κτλ, κτλ. Ήδη αναπτύσσω ενοχή επιζώντων.

GatheRate

4 σχόλια:

  1. Η Κατάσταση Ελλάδα αρχίζει να πλησιάζει άλλη μια κατάσταση: Βαϊμάρη. Φοβάμαι όλο και περισσότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εκπλησσομαι.. αντι να βγαινει μαχητικοτητα, να βγαινει μαζεμα (Σραο) και φοβος (ω, Δύτα); Ημαρτον, λεμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα! Η τελευταία παράγραφος περιγράφει ανατριχιαστικά πως αισθάνομαι κι εγώ καιρό τώρα-φεύγοντας από την Αθήνα νιώθω πραγματικός survivor, ανησυχώ πια μόνο για τα αγαπημένα πρόσωπα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή