Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Με αφορμή την Κύπρο

Τρεις σημειώσεις, χωρίς όμως κάποια συμπεράσματα

Σημείωση πρώτη:

Στην Κύπρο οι ηγεσίες έχουν ως πάγια τακτική τους να παρουσιάζουν συμφωνημένες ή μόνιμες διευθετήσεις για προσωρινές. Πέντε παραδείγματα μόνο:

α) Η διχοτόμηση της Λευκωσίας το 1957, με μια πράσινη γραμμή στο χάρτη, παρουσιάστηκε από την αποικιακή κυβέρνηση ως προσωρινή λύση, μέχρι να καταλαγιάσουν οι δικοινοτικές ταραχές. Αυτά σχετικά με τα τετελεσμένα.

β) Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος μετά τη Ζυρίχη παρουσίασε την ανεξαρτησία ως ένα προστάδιο της ένωσης με την Ελλάδα. Δεν επρόκειτο για ρητορικό εύρημα: αυτή ακριβώς υπήρξε η πολιτική των ηγετών της ελληνοκυπριακής ηγεσίας αλλά και διάφορων παρακρατικών και παραστρατιωτικών οργανώσεων μέχρι και το 1974. Αυτά σχετικά με το Σύνταγμα της Ζυρίχης "που δε δούλευε".

γ) Οι πρόσφυγες του 1974 έμειναν σε αντίσκηνα για πολύ περισσότερο από όσο ήταν αναγκαίο, αφού η πολιτική ηγεσία δεν είχε σκοπό να τους στεγάσει σε οικισμούς, πράγμα το οποίο τελικά αναγκάστηκε να πράξει. Ο λόγος ήταν ότι το θέαμα των σκηνιτών θα συγκινούσε τη διεθνή κοινή γνώμη ώστε να τερματίσει την τουρκική κατοχή, η οποία, έτσι κι αλλιώς, ήτανε μια προσωρινή και ανώμαλη κατάσταση. Αυτά σχετικά με τον ρεαλισμό ή με τη χρήση των οδυνών.

δ) Ο πρόεδρος Παπαδόπουλος και το ΑΚΕΛ καλούσαν τους Ελληνοκύπριους να καταψηφίσουν το σχέδιο λύσης του 2004 γιατί μέχρι τον Δεκέμβριο του 2004 θα δίνονταν πάρα πολλές ευκαιρίες για μια καλύτερη, "ευρωπαϊκή" λύση του Κυπριακού. Μέχρι το 2013 δεν έχει αναφανεί καμμία, απεναντίας η διχοτόμηση έχει πλέον αμετάκλητα παγιωθεί με τους χειρότερους δυνατούς όρους για την ελληνοκυπριακή πλευρά. Αυτά σχετικά το Κυπριακό.

ε) Μετά το παραλίγο κανόνι της Λαϊκής Τράπεζας, αφού ο Βγενόπουλος τη φόρτωσε ελληνικά ομόλογα που εν συνεχεία κουρεύτηκαν, η κυβέρνηση Χριστόφια εφάρμοσε εισπρακτικά μέτρα και περικοπές για να εξευμενίσει τον επερχόμενο Μολώχ της τρόικας. Ο νεοεκλεγείς Αναστασιάδης επέλεξε να αφανίσει τον τραπεζικό τομέα, τη βασική πηγή πλούτου της Κύπρου μαζί με τον τουρισμό, και όχι να βγάλει τη χώρα ηρωικώς από το ευρώ -- μια λύση πιθανότατα λιγότερο ζημιογόνα από αυτήν που επιλέχθηκε. Αυτά σχετικά με την προσδοκία να γεμίσει το νησί φωτοβολταϊκά και φυσικό αέριο (που δε θα διαρπάξουν οι ισχυροί της περιοχής και της γης).

Σημείωση δεύτερη:

Αντιλαμβάνομαι, όπως και κάθε τίμιος άνθρωπος, τις εγκληματικές ευθύνες της Ελλάδας για το τι συμβαίνει στην Κύπρο τα τελευταία 60 χρόνια. Η Ελλάδα άλλωστε συμπεριφέρεται σταθερά, μέχρι και σήμερα, ως ιδιότυπα νεοαποικιακή δύναμη στο νησί. Παράλληλα, ο σεφεριάζων λυρικός κυπροφετιχισμός μας ούτε ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ούτε εξυπηρετεί κανέναν -- πολύ περισσότερο τους Ελληνοκύπριους.

Όσο κι αν μας κάνει μια τέτοια εικόνα να βουρκώνουμε και να ανατριχιάζουμε, οι Ελληνοκύπριοι δεν είναι ούτε λαός ηρώων (ή αγυρτών), ούτε ακρίτες κανενός. Δεν είναι τα απόπαιδα της Ελλάδας, παρά ένας μικρός, εξαρτημένος κι ανυπεράσπιστος λαός σε ένα πολύ συγκεκριμένο γεωπολιτικό και ιστορικό περιβάλλον που συνοψίζεται ως "αποικιοκρατία, Μέση Ανατολή, ελληνισμός, δεξιά βαρβαρότητα".

Σημείωση τρίτη:

Το βίαιο ξύπνημα των Ελληνοκυπρίων τον Μάρτιο του 2013 συνοδεύτηκε με απότομο, βαθύ και, ενδεχομένως, μόνιμο ρήγμα στην έως τώρα τυφλή πίστη τους στους θεούς του κεφαλαίου και των "επενδύσεων". Στις αντιμνημονιακές ("αντιαποικιακές", καλύτερα) συγκεντρώσεις για πρώτη φορά κυριάρχησαν αντικαπιταλιστικά συνθήματα.

Αυτά συνέβησαν σε μια χώρα όπου "βγαίνω στους δρόμους" σήμαινε "κραδαίνω ελληνικές σημαίες για να διαλαλήσω τον ελληνισμό μου ή και το πόσο θύμα είμαι". Αυτά επίσης συνέβησαν σε μια χώρα χωρίς κοινοβουλευτική Αριστερά, αφού το ΑΚΕΛ τοποθετείται πολιτικά περίπου όπου και η ΔΗΜΑΡ αλλά και με τον τρόπο της ΔΗΜΑΡ. Όμως ας αναλάβουν άλλοι να εξηγήσουν το προφανές: ότι το ΑΚΕΛ είναι ένα κατεστημένο που λειτουργεί σαν κομμουνιστικό κόμμα και που απλώς στέκει ως αντίπαλο δέος απέναντι στη νεοφεουδαρχική Εκκλησία της Κύπρου.

Για τη στήλη 'Blogs in print' της Ελευθεροτυπίας της 30.III.2013

GatheRate

5 σχόλια:

  1. Sraosha, αν και έχω διαβάσει νομίζω το σύνολο των κειμένων σου για τη σχέση Ελλάδας και Κύπρου (και με όσα γίνονται πρόσφατα τα ξαναδιάβασα), μου επιτρέπεις μια ερώτηση για κάτι που μάλλον εσύ κατέχεις καλύτερα; Ποια είναι η γνώμη των ίδιων των Κυπρίων για την τοπική τους προφορά. Αν έχω καταλάβει καλά από τα κείμενά σου, η κυπριακή ντοπιολαλιά αντιμετωπίζεται από ένα κομμάτι του πληθυσμού ως "βρώμικη" σε σχέση με την επικρατούσα νεοελληνική. Αυτό ισχύει ή είναι δική μου παρανόηση; Ρωτάει για το θέμα γιατί με ενδιαφέρει από γλωσσολογικής πλευράς, αν και δυστυχώς στον συγκεκριμένο τομέα δεν έχω κατάλληλη επιστημονική κατάρτιση. Σόρρυ για το οφ-τόπικ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα σχετικό περιστατικό το έχω καταγράψει εδώ.

      Για το θέμα που σας απασχολεί υπάρχουνε πολλά φόρα στο facebook αλλά και το πρόσφατο βιβλίο του Αντρέα Παπαπαύλου (από τον Καστανιώτη). Στο ίντερνετ υπάρχει και αυτό.

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ πολύ για τις παραθέσεις. Το δικό σου το κείμενο το είχα διαβάσει κάποια στιγμή πριν χρόνια και μου είχε κάνει εντύπωση. Λόγω των πρόσφατων γεγονότων με την Κύπρο μου ξαναήρθε στο μυαλό το όλο ζήτημα. Btw, δεν χρειάζεται ο πληθυντικός.

      Διαγραφή
  2. "...η κυβέρνηση Χριστόφια εφάρμοσε εισπρακτικά μέτρα και περικοπές για να εξευμενίσει τον επερχόμενο Μολώχ της τρόικας. Ο νεοεκλεγείς Αναστασιάδης επέλεξε να αφανίσει τον τραπεζικό τομέα, τη βασική πηγή πλούτου της Κύπρου μαζί με τον τουρισμό, και όχι να βγάλει τη χώρα ηρωικώς από το ευρώ -- μια λύση πιθανότατα λιγότερο ζημιογόνα από αυτήν που επιλέχθηκε."
    Είσαι βαθιά νυχτωμένος.
    Επίσης μάθε ότι η Κυπριακή ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ, είναι ότι κοντινότερο έχει επιζήσει από τα αρχαία ελληνικά. Κάτι αναρχοαυτονομοάπλυτα υποκείμενα σαν και σένα όμως πού να τα μάθουν αυτά... έ ρε κρεμάλα που σας χρειάζεται....

    ΑπάντησηΔιαγραφή