Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2015

Ανταποκρίσεις από την Ελλάδα

No

Όψεις ενός ταξικού πολέμου πριν και μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, όπως αποτυπώθηκαν στο φέισμπουκ:

25/6/2015
Βασική πλάνη: να νομίζεις ότι ο άλλος είναι απλοειδής ή απλοϊκός επειδή είναι φτωχός. Επίσης, εσύ που το πιστεύεις είσαι μπούλης. Όχι, δεν είναι αμένσιοτο.

*
*

30/6/2015
Επί δεκαετίες ακούω τη διακριτική αγανάκτηση θυμόσοφων κεφαλών για το ότι "τρωγόμαστε για τα πολιτικά", για τον διχασμό που είναι "στο αίμα του Έλληνα" (δεν είχαμε DNA παλιά) κ.ο.κ.

Ο υπαινιγμός ήταν ότι την πολιτική έπρεπε να την αντιμετωπίζουμε σαν πατρίκιοι, στα πλαίσια του ευ αγωνίζεσθαι και της sportsmanship. Λόγου χάρη, οι προεκλογικές εκστρατείες δεν θα έπρεπε να εξάπτουν πάθη αγριότερα από αυτά που δημιουργεί μια καλή παρτίδα γκολφ. Οι απεργίες θα έπρεπε να διέπονται από τεννιστικό ήθος. Και ούτω καθεξής. Ίσως και η μετατροπη της πολιτικής σε θέαμα να βοηθήθηκε από την αντιμετώπισή της ως αθλήματος και ως συμβολικού (και μόνο) πολέμου.

Τα παραπάνω περί αθλητικού ήθους ισχύουν βεβαίως για όσους (πατρικίους συνήθως) επιλέγουν την πολιτική ως καριέρα, επωνύμως και με κολλαριστούς γιακάδες ή με κομψά ταγιέρ. Αυτό που αποσιωπάται όμως είναι ότι για πολλούς (πάρα πολλούς) και συνήθως ανώνυμους, η πολιτική είναι πεδίο αγώνων για την επιβίωση. Ως κατάσταση, περισσότερο κάτι σαν τη βάρκα του δουλέμπορου που μπάζει πριν φτάσεις στην κάθε άλλο παρά ασφαλή ακτή, παρά σαν παρτίδα γκολφ.

*

2/7/2015
Και με το όχι και με το ναι η διαπραγμάτευση συνεχίζεται. Με το ναι όμως συναινούμε σε μνημόνια σαν αυτά που μας αφανίζουν. Όσους μας αφανίζουν. Τόσο απλά.

*

Βλέπετε κι εσείς πώς η διενέργεια δημοψηφίσματος ήδη αναδεικνύει τον ταξικό χαρακτήρα της μνημονιοκρατίας; Βλέπετε τις τρελές εξελίξεις που πυροδοτεί μετά από πέντε μήνες κολοκυθιά και πέντε χρόνια υποτέλεια; Θυμάμαι έναν όρο τώρα, συνειρμικά: "λαϊκή κυριαρχία".

*

4/7/2015
Ήδη η προκήρυξη δημοψηφίσματος έκανε δουλειά: κινητοποίησε εξελίξεις και αφύπνισε συνειδήσεις. Ωστόσο ένα Ναι θα νομιμοποιήσει τη μνημονιοκρατία και την υποτέλεια. Και η τρομοκρατία του Ναι συνεχίζεται, άλλωστε μια χαρά δούλεψε το '12...

*

5/7/2015
Ό,τι κι αν βγάλει η κάλπη: Καμμία συζήτηση βάσει αρχών δεν μπορεί να γίνεται με τους διαφημιστές ("επικοινωνιολόγους" και δημοσιολογούντες) και τους καζουιστές στρεψοδίκες (αμπελοφιλοσόφους και ψευδολογίους) της Δεξιάς ("φιλελευθερισμού" -- my royal arse). Γι' αυτούς η επίκληση σε λιποθυμίες πεινασμένων παιδιών και σε αυτόχειρες είναι λαϊκισμός, ενώ σε λιποθυμίες συνταξιούχων στις ουρές των ΑΤΜ επιχείρημα. ‪#‎savres

*

Και πανηγυρίζουμε για το αποτέλεσμα και χλευάζουμε τον ταξικό εχθρό, εκείνο το 5%, που χρησιμοποίησε δόλο και προπαγάνδα και τρομοκρατία για να καθυποτάξει τη χώρα με το Ναι. Καμμιά αβρότητα απέναντι σε όσους πάσχισαν να συντρίψουν και de jure τα κατώτερα και μεσαία στρώματα, τα συνήθη υποζύγια, ώστε να συνεχίσουνε τον "τρόπο ζωής" τους.

GatheRate

3 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω τι έγινε το σχόλιό μου! Να το ξαναγράψω από μνήμης κι αν είναι το διαγράφεις:

    Ξήγα τι είναι το αμένσιοτο όμως.
    Και μια επιφύλαξη ή μάλλον ένα cautionary remark: ταξικός πόλεμος μαίνεται και θα εξακολουθήσει να μαίνεται και στο εσωτερικό του 60%. Ελλάδα είμαστε, όχι Βενεζουέλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τόση αφελής βαθύνοια για ένα πολυδάπανο επικοινωνιακό σόου-αυτό ήταν το δημοψήφισμα- που θα βοηθήσει τον πολιτικό απατεώνα όχι μόνο να καθυποτάξει, εξαπατώντας για άλλη μια φορά όχι μόνο το πόπολο-εύκολη υπόθεση αυτή-αλλά και το δύσπιστο εκείνο τμήμα της κοινοβουλευτικής του ομάδας, που δεν μπορεί πια, εκ των πραγμάτων, ούτε καν να διανοηθεί να να το σκεφθεί έστω κατά τον πιο μακρινά αμυδρό τρόπο, να του αρνηθεί τη ψήφο στο ακόμη πιο ανελέητα σκληρό νέο μνημόνιο; Με μόλις χτεσινό τον δημοψηφισματικό του θρίαμβο; Θα σεισθεί το καταπέτασμα του ναού της γιαλαντζί αριστεροφροσύνης που επιστέφεται από την ένδοξη-ταξικής φύσης παρακαλώ-ιδεολογική συνδρομή των σκληροπυρηνικότερων εκδοχών όχι μόνο της ντόπιας ακροδεξιάς αλλά και της ευρωπαϊκής-Μαρίν Λεπέν, Ναϊτζελ Φαρατζ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φροώ ότι το δημοψήφισμα και αποτύπωσε κάτι ουσιαστικό για την ελληνική επικοινωνία και αποτελεί καταλυτική πολιτική πράξη. Βεβαίως, δεν είμαστε όλοι υπέρ της λαϊκής κυραρχίας (έστω και περιχαρακωμένης), ενώ κάλλιστα μπορούμε να την συγχέουμε με τον φασιστικό λαϊκισμό τεράτων όπως ο Φάρατζ και η Μαρίν. Κατά τα άλλα, Πωλ Μέισον.

      Διαγραφή