Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

On repart à zéro



Και φυσικά η Επανάσταση ήρθε, ένα νέο 1989 των λαών (ή 1848; δεν ξέρω). Όχι όμως στην Ευρώπη, που μάλλον τον έχει πιει στο ουζοπότηρο πανταχόθεν, αλλά στο Τούνεζι, στη Μπαρμπαριά (μέσω Μισιριού), στο άγνωστο πετρελαιοφόρο κρατίδιο του Μπαχρέιν, στην άγρια Υεμένη. Εξού και κανείς μας δεν τη συμπαθεί πραγματικά: αντί για εράσμιες Ουκρανές και καπάτσες Ουγγροπολωνέζες, έχεις πισώβαρες Αράβισσες (κάποιοι φυσσικά δεν τις έβλεπαν καθόλου), αντί για τη Βατσλάβσκα Ναμέστι, τον σταθμό της Φρίντριχστράσε, τους μεσευρωπαϊκούς καθεδρικούς του Κούντερα και τις χαύνες και άτεγκτα ευθείες λεωφόρους του Βουκουρεστίου (που τόσο είχε θαυμάσει η Έλλη Αλεξίου στο ταξιδιωτικό της για τη Ρουμανία που διαβάζαμε μικροί), έχεις σκόνη, μεταλικούς ουρανούς και τον βορειοαφρικανικό μπρουταλισμό του μπετού. Αντί για λαούς με τσαλαπατημένη αξιοπρέπεια, την οποία εξ ορισμού έχουμε οι Ευρωπαίοι και η οποία τελειώνει εκεί που δένουν τα βαπόρια του Βοσπόρου, έχεις κάτι χαχόλους, λαούς-παιδιά, που δεν ψέλνουν πατριωτικά άσματα χαϋντνικά, να δακρύσεις κι εσύ, παρά κάτι γηπεδικά συνθήματα στην όλο πνίγες γλώσσα τους. Κι έχουνε και πετρέλαια.

Κι εγώ αισθάνομαι πολύ κουρασμένος. Η κατάσταση στην Ελλάδα δε μου δημιουργεί πια φρίκη, μου μοιάζει πια εφιαλτική. Μου έρχεται να παρακαλέσω όποιον με παίρνει τηλέφωνο να μου λέει μόνο κουτσομπολιά, γκομενικά κουτσομπολιά. Άντε, να μου πούνε για ταινίες και βιβλία. Και τίποτε άλλο. Δεν έχει κάποιο βαθύ νόημα αυτό που λέω, είναι το ζωώδες μουγκρητό κάποιου που βασανίζουν και θέλει να πει "σταματήστε, δεν αντέχω", αλλά δεν μπορεί πια να μιλήσει γιατί είναι πρησμένος μέσα κι έξω. Εδώ κανονικά θα απαριθμούσα, με τον προσφιλή μου τρόπο της λίστας σε ασύνδετο σχήμα, τα στοιχεία του εφιάλτη: αυτό, αυτό, αυτό και άλλα πολλά. Αλλά κι αυτό είναι ακκισμός πια. Τι κουβέντες να πεις πια. Το πολιτικό πρόβλημα υπήρχε και παραμένει (μία λέξη, συμβολική: Πάγκαλος), το επιδεινώνει ότι στα πράγματα είναι όχι πια οι απλώς πανηλίθιοι και κυνικοί, παρά λαμπροί ιδεολόγοι, πλην όμως "πραγματιστές" και άρα ανενδοίαστοι· το κοινωνικό-πνευματικό-ηθικό πρόβλημά μας διογκώθηκε εκθετικά, αφού λ.χ. πια η δημόσια επίδειξη αναλγησίας και απροκάλυπτης απανθρωπιάς απέναντι σε κολασμένους απεργούς πείνας, για τους ομοίους των οποίων φυσικά κάποτε δακρύζαμε τζάμπα, αποτελεί μέτρο πολιτικής υπευθυνότητας -- εκτός φυσικά και αν ανήκεις στους πεφωτισμένους που φρονούν ότι πρέπει να θεριστούν οι μπάτσοι (λες και ωρίμασαν ποτέ). Όλα όσα έκαναν την κοινωνία μας, "πρωτοπόρα και προοδευτική", ωραία σαν Έλληνα, ήταν απλώς καιροσκοπικά φτιασίδια ή περασμένα μεγαλεία στην καλύτερη περίπτωση. On repart à zéro.

Έτσι, τι να γράψει και τι να διαγνώσει κανείς και τι να σαρκάσει κανείς πια. Πόσα λόγια πια. Μένει μόνο η κούραση και η αρχή της απελπισίας.

Να ευχηθώ "Καλή Σαρακοστή" θα ήταν μάλλον ανεπίτρεπτος σαρκασμός.

GatheRate

5 σχόλια:

  1. Γιατί δεν επιτρέπεις ανώνυμα σχόλια; Να τώρα που αναγκάζομαι να στείλω στο δικό μου όνομα το σχόλιο της συμβίας:

    Όλο αυτό που διάβασα μου έφερε στο μυαλό αυτό που συνέβη χθες το βράδυ σε ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου, εδώ στην αθήνα.Όπου ο γηραλέος,νωθρός τύπος σχολιάζει φωναχτά, υποβοηθούμενος από το ντεκόρ της καθωσπρέπει γυναικούλας του, το δελτίο ειδήσεων, λέγοντας πως θα'πρεπε να τους βουλιάξουμε όλους μαζί με τα καράβια, τους μετανάστες. Και γω τίποτα, κενό, ούτε θυμός, ούτε λυσσα. Με έπιασε μια απελπισία και το μόνο που του είπα ήταν πως λυπάμαι για την πάρτη του, όταν πήγε να δικαιολογηθεί με κάτι χριστιανικού τύπου μαλακίες.Είναι πολλοί περισσότεροι αυτοί που σχολιάζουν έτσι στο φούρνο, στην έβγα της γειτονιάς ή, και κυρίως, έξω από τα σχολεία, περιμένοντας, με ήσυχη τη συνειδησή τους βεβαίως, να παραλάβουν τα παιδάκια τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ".....Έτσι, τι να γράψει και τι να διαγνώσει κανείς και τι να σαρκάσει κανείς πια. Πόσα λόγια πια. Μένει μόνο η κούραση και η αρχή της απελπισίας...."

    Τελώντας στην ίδια συναισθηματική κατάσταση και αφού διάβασα με εξαιρετική προσοχή όλα όσα έγραψες (πολύ καιρό τώρα σκέφτομαι τα ίδια αλλά δεν έχω το τρόπο να τα διατυπώσω ακόμη και στο ίδιο τον εαυτό μου)....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @δύτη: ούτε που ξέρω τι επιτρέπω. Νομίζω ότι είχα κλείσει τα ανώνυμα για να κάνω τη ζωή των τρολλιών ελάχιστα πιο δύσκολη. Υπάρχει και το OpenID πάντως.

    @Ινδιάνα: καλό είναι να ξέρω πως δεν είμαι μόνος. Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ειδικά η πρώτη παράγραφος, υποδειγματική, τι γραφή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και το σχόλιο της συμβίας του Δύτη, όλα τα λεφτά.

    Theorema

    ΑπάντησηΔιαγραφή