Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Η Δεξιά του Κυρίου

Έβλεπα χτες τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό να χαιρετάει πλήθη δίπλα στον Τσώρτσιλ.

Για τέσσερις λόγους ξέκοψα μαχαίρι από τα κατηχητικά και τα συγκοινωνούντα δοχεία τους. Πρώτον για την παπαδίστικη στάση τους απέναντι στον έρωτα. Όπου "παπαδίστικη" σημαίνει μισογύνικη, αγροτοποιμενικά ενοχική, καλβινιστικά εμμονική και ιησουίτικα παραπτωματολογική -- αυτή είναι η κληρονομιά του Νικόδημου του Αγιορείτη, αυτή είναι η Ορθοδοξία που από τον 9ο αιώνα μ.Χ. κωλοβαράει δογματικά και ποιμαντικά και της οποίας οι πατέρες μόλις και μετά βίας απαντούν στη δεύτερη μ.Χ. χιλιετία. Δεύτερον, για την χιλιαστική-κνίτικη αισθητική τους, κληρονομιά των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων, με ολίγη από ούτι, βυζαντινέ γραμματοσειρές, βελονάκι και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (πρέσβευε υπερ ημών). Τρίτον, για τον κουτό ελληνοκεντρισμό της: στα δεκατέσσερα διάβασα Τατιάνα Γκορίτσεβα και είδα Ταρκόφσκι και συνειδητοποίησα ότι υπήρχε κι αλλού Ορθοδοξία, μέσα σε σοβιετικά (τότε) κοινωνικά συμφραζόμενα, μακριά από κρατικοδίαιτους παπάδες, από νηστίσιμη σόγια κιμά, από λυγρόφωνους ιεροκήρυκες, από μαυροφόρες κυρούλες με σκαμνιά και (κυρίως) μακριά από ανυπόφορες μουσικά ψαλμωδίες. Ο τέταρτος ήταν η Δεξιά. Η Δεξιά των παπάδων. Η Δεξιά των φυλλαδίων τους, των κηρυγμάτων τους, των λιτανειών που πλαισιώναν πολιτικοί της ΝΔ και, δειλά δειλά στην αρχή, του ΠΑΣΟΚ.

Ρώτησα κι εγώ τον παπα-Θ όταν ήμουν 16, κάπου εκεί, έναν άνθρωπο νέο που έδειχνε μονίμως προβληματισμένος και που το φόρεσε το σχήμα γιατί το πίστευε (υπάρχουν και τέτοιοι). Του είπα ότι αν οι χριστιανοί είναι συνεπείς, τότε πρέπει να είναι επαναστάτες, ότι το πολύ πολύ να ανέχονται το κράτος ως θεσμό (ήμουν μικρομέγαλο, είπαμε...), ότι είναι αδιανόητο να ευημερούμε ευσεβώς όταν υποφέρουν τόσοι και τόσο ελεεινά, ότι ο πόλεμος, η απληστία και η καταπίεση είναι θανάσιμες αμαρτίες, πολύ βαρύτερες από τα φραγκοδίφραγκα του καθημερινού ψέματος ή της οργής -- του είπα τα αναμενόμενα, τέλος πάντων. Ο παπα-Θ., ο οποίος δεν ήταν ποτέ συγκαταβατικός με κανέναν, προς τιμήν του, κατέβασε τη φωνή του μια οκτάβα, πανάρχαιο ποιμαντικό τρικ που επίσης χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, οι πατεράδες, οι τηλεπαρουσιαστές και οι όλο αυτοπεποίθηση εραστές, και είπε: "Έχεις δίκιο σε όλα. Όμως οι επαναστάσεις προκαλούν αναστάτωση, αναταραχή, αιματοχυσία, καταστροφή -- δεν προσφέρουν το κατάλληλο κλίμα για πνευματική καλλιέργεια". "Ούτε οι εθνικοί πόλεμοι ούτε τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, αλλά η Εκκλησία επευλογεί", ήταν η απάντησή μου (την είχα σκεφτεί από πριν, μικρομέγαλο, είπαμε).

Η στεγανή ταύτιση των χριστιανικών εκκλησιών με την εκάστοτε και κατά τόπους Δεξιά είναι κοινοτοπία, όμως ο συγκεκριμένος άνθρωπος ίσως να ήτανε πράγματι κεντρώος. Η έλξη του κέντρου. Το Κέντρο. Προς το οποίο είναι σκληρό να λακτίζεις. Γιατί; Γιατί όχι. Σκεφτείτε, οι επαναστάσεις αποτυγχάνουν τελικά γιατί οι νοικοκυραίοι θέλουν να δουλέψουν και να ζήσουν: αν το Κέντρο τους τάζει μεταρρύθμιση ειρηνικά και συμμαζεμένα, ελευθερία χωρίς αίματα και ευημερία χωρίς δημεύσεις, ε, ναι, με αυτούς θα πας. Στο κάτω κάτω, αλλού ποθούμε τις εντάσεις στη ζωή μας.

Απλούστερα ακόμα: αυτοί που έχουνε παιδιά λαχταρούν να τα δουν να μεγαλώνουνε και, αν γίνεται, να έχουνε να φάνε. Δε θέλουν ούτε να τα σφάξουν οι φασίστες σε κανα χαντάκι, ούτε να αποκεφαλιστούν για παραδειγματισμό, ούτε να τα βομβαρδίσει ο λαβωμένος τύραννος μέσα στο σπίτι τους ή σε κανα νοσοκομείο, ούτε -- χειρότερα -- να πέσουν από ελεύθερους σκοπευτές του LFJ που τους πέρασαν για πεμπτοφαλαγγίτες του JLF επειδή πήγαν να αγοράσουν πράσα με το δελτίο. Και, ίσως, οι επαναστάσεις πετυχαίνουν όταν όσοι έχουνε παιδιά συνειδητοποιούν ότι αν δεν πετύχει η επανάσταση τα παιδιά τους θα τα σφάξουν οι φασίστες σε κανα χαντάκι, ή θα ζήσουνε σα σκλάβοι, ή θα τα λησμονήσει ο γιατρός που λύγισε από υπερκόπωση μέσα σε κανα νοσοκομείο "με ελλείψεις", ή -- χειρότερα -- θα πέσουν νεκρά από νευρικούς ελεύθερους σκοπευτές του Κράτους που τους πέρασαν για τρομοκράτες με σακίδιο στην πλάτη, σαν εκείνο το παιδί που το ξεχάσαμε, τον βραζιλιάνο που πήγε στο Λονδίνο κι αυτό για να σπουδάσει.

GatheRate

6 σχόλια:

  1. Give us a break, βρε. Τι δημιουργικός οργασμός είναι αυτός.

    Διατηρώ μια πιο φιλική στάση προς τον εν γένει χριστιανισμό, ιδίως στην ορθόδοξη μορφή του (αλλά και στην καθολική όταν σκέφτομαι κάποιους Ιταλούς, τον Φελίνι της Καμπίρια για παράδειγμα)· πιθανόν επειδή ποτέ δεν πέρασα από κατηχητικά και η τελευταία έκλαμψη θρησκευτικής πίστης μου χρονολογείται γύρω στα 14 (και είχε κρατήσει ελάχιστα). Οπότε θα μπορούσες να πεις φολκλορικό το ενδιαφέρον μου, αν και θα προτιμούσα να το πεις ποιητικό ξέρω γω.
    .
    Τώρα, οι προς κέντρα λακτίζοντες κλωτσάνε κεντρί, ομολογουμένως πιο μυτερό από το μαλακό, ήσυχο κέντρο που άλλο δεν θέλει από το να «κοιτά τη δουλειά του». Μόνο που πρόκειται για τον Παρασκευά, που νομίζει πως είναι Ροβινσώνας.
    Με έχει πιάσει μια κρυπτική διάθεση όπως καταλαβαίνεις απόψε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Για την τελευταία παράγραφο (που είναι ούτως ή άλλως πολύ συγκινητική): ενώ συμφωνώ μαζί της πολιτικά, δεν ξέρω μήπως ταυτόχρονα λειτουργεί στην πράξη ως ψυχολογικό τρικ. Θέλω να πω αν πείσεις τον εαυτό σου πως αυτό που κάνεις είναι καλό και για τα παιδιά σου -έστω και μακροπρόθεσμα- το κάνεις πολύ πιο εύκολα. Τι γίνεται όμως αν αυτό είναι μόνο μια εικασία που αφορά το μέλλον, ενώ η βεβαιότητα που αφορά το παρόν είναι πως για αυτά (για τα παιδιά σου δηλαδή) είναι προτιμότερο να μην έχουμε καταστάσεις ακραίας κοινωνικής βίας; Με τον τρόπο που αρθρώνεις το επιχείρημά σου -και με το οποίο επαναλαμβάνω, συμφωνώ- πάλι δρα κανείς «για το καλό του παιδιού του». Τι γίνεται όμως αν το μεν καλό του παιδιού του προτάσσει να υπάρχει κοινωνική ειρήνη πάση θυσία, το δε καλό της κοινωνίας συνολικά και των περισσότερων άλλων παιδιών προτάσσει το αντίθετο; Εκεί είναι το ακόμα μεγαλύτερο ζόρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Του παιδιού σου το καλό είναι δυό φορές καλό σου
    μάο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα
    Δεν ξέρω σε ποιό "σχολείο" πήγες και τί "γράμματα" έμαθες....
    Ξέρω όμως ότι θα γίνω "μαθητής" σου.

    Από υπέροχη και καθαρόμυαλη ματιά η ανάρτηση.

    ένας "φίλος"
    e.a.

    υγ. αν έβγαζες κι' αυτή την επαλήθευση σχολίων... θα με "σκλάβωνες"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα!
    Σε διαβάζω γενικά και χαίρομαι που σε ανακάλυψα. Δεν γράφω σχόλια. Χθες όμως και σήμερα, με ανάγκασες. Σε ευχαριστώ και πάλι.
    Είναι όμορφο και βοηθάει πολύ να βλέπεις γραμμένα με απλό και ήρεμο τρόπο κάποια απ' αυτά που έχεις μέσα σου.
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Η επανάσταση... αχ η επανάσταση αρχίζει από τους νέους και όχι από τους γονείς τους...που στέκονται στην άκρη του κύματος και κάνοντας πίσω θα καταβαραθρωθούν, κάνοντας μπροστά μπορεί και να πνιγούν...αρχίζει όταν αυτοί οι ίδιοι πεινάνε και δεν έχουν να χάσουν τίποτε...αρχίζει όταν έχουν ένα όραμα...μια πίστη ή την αισιοδοξία ότι θα τα καταφέρουν (και η ελπίδα είναι αυτή που τους κρατάει όρθιους εκεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή